Sponsored by Robeco

Ach wat heerlijk toch, die Amsterdamse zomer. Het seizoen waarin ieder evenement een ‘festival’ mag heten. Vanavond wagen Diederik en ik ons weer eens aan het klassieke, en we hebben keuze uit het Grachtenfestival of het Robeco SummerNights Festival. We kiezen uiteindelijk voor het laatste en begeven ons naar Het Concertgebouw.

(Onderweg komen we Tobi tegen, die bij dezen zijn eervolle vermelding krijgt. Mocht je nog behoefte hebben aan een nieuwe tafel, Tobi maakt stoere tafels met een betonnen tafelblad…)

Het is druk in Het Concertgebouw, bijna ieder stoeltje is bezet. Op de automatische piloot lopen we de zaal in, maar bij nadere inspectie van onze tickets blijkt dat we ‘Podium Zuid’ zitten. Diederik kijkt me met grote ogen aan: “Het zal toch niet…”

Hoewel het podium ongetwijfeld als een slechte plek bestempeld dient te worden, komen Died en ik als snel tot de conclusie dat dit juist onze favoriete plek gaat worden. Het is namelijk best vermakelijk om de gezichtsuitdrukkingen van de dirigent te kunnen zien, je kunt alle muzikanten goed in de gaten houden en mocht je je afvragen of er ooit een einde komt aan het concert, dan kun je de blaadjes van de bladmuziek tellen.

Op het programma staat een muziekstuk van Beethoven (Vioolconcert in D, op. 61), een zangerig werk met “bijna bezwerende muzieklijnen”. In het muziekstuk zitten veel solo’s, welke worden gespeeld door violist Augustin Hadelich. Diederik en ik vermoeden dat deze kerel echt ‘de shit’ is in het violistenwereldje, want het publiek is uitzinnig (of naja, best wel enthousiast in ieder geval). Maar eerlijk is eerlijk, het is een uitstekend violist en zodra wij in het programmaboekje lezen dat er een heuse Meet&Greet is na afloop van het concert, weten wij: daar moeten wij bij zijn.

In het programmaboekje is ook van alles te lezen over de dirigent Lahav Shani. Deze dirigent heeft zijn reputatie internationaal gevestigd, maar wie het boekje goed leest komt erachter dat Shani vooral een goede invaller is.

Na zo’n 3 kwartier serene muziek van Beethoven is het tijd voor pauze. Blijkbaar trekken die Robeco SummerNights een nogal goedkoop publiek aan, want we zien veel mensen met twee pauzedrankjes in hun handen. Even lekker in die korte pauze twee rode wijn naar binnen hakken.

Na lekker iedereen en alles bekritiseerd te hebben, krijgen we in het tweede deel van het programma een muziekstuk van Brahms opgediend. Persoonlijk kan deze componist (of in ieder geval dit concrete muziekstuk) mij meer bekoren. Het is veel bombastischer en dramatischer dan het stuk van Beethoven, heerlijk. Mede doordat de blaasinstrumenten wat meer ruimte krijgen, is het stuk ook wat gevarieerder. Waar vóór de pauze mijn gedachten nog konden afdwalen naar alledaagse dingen als boodschappenlijstjes en werk-mailtjes, vloog de tijd in de tweede helft. Na een veel te lange ‘trapje-op-trapje-af-applaus-staande-ovatie-sessie’ is het concert ten einde gekomen.

En nu ben je natuurlijk benieuwd naar die Meet&Greet… Ja daar zijn we dus niet geweest…  We wilden echt, geloof me! Maar het duurde gewoon te lang. Die foyer bleef gewoon net iets te lang leeg, en ja, daar hebben wij dus geen geduld voor…

Volgende week Shakespeare in het Bostheater!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s