Polygamisch overspel

Deze zaterdagavond begon met een fietstocht naar Amsterdam West. Ver West. Bos-en-Lommer-ver-West. En dat is vèr, voor deze Oostenaren. In West staat het Podium Mozaïek, gevestigd in de voormalig gereformeerde Pniëlkerk. Podium Mozaïek is een gezellig internationaal cultuurpodium, waar ook gegeten kan worden. Waarschijnlijk gefrituurd eten, want in het gehele theater hangt een dikke frituurlucht. En dat terwijl wij geen bitterbal of kaasstengel langs hebben zien komen… Hoe dan ook, het zat redelijk vol, dus dat moet wel een goed teken zijn.

Nadat we onze kaartjes hadden opgehaald, bestelden we een glaasje wijn en namen plaats naast de trap, want we wilden natuurlijk wel goede plekken (lange leve ongeplaceerde voorstellingen). De show zou starten om 21.00u, maar zo rond 21.10u begon Diederik onrustig op zijn stoel te schuiven. Nog een wijntje dan maar? Ja de tranquilo mañana vibe zat er lekker in.

Uiteindelijk ging dan toch die scheepsbel en konden we plaatsnemen in het mooie zaaltje van het cultuurpodium. Vanavond waren wij bij ‘Mijn (bij)vrouw’ van Theatergroep V.I.G. (wat staat voor: Very Important Group, wat ik dan wel weer grappig vind). Volgens de brochure betreft het een liefdevolle zedenthriller en een ode aan de polygamie.

Polygamie is volgens de VanDale een huwelijk met meer dan één partner. En daar vonden wij het dus niet écht over gaan… Laat mij dit toelichten, en wees gewaarschuwd, de onderstaande tekst bevat spoilers.

Het toneelstuk speelt zich af in de Cariben. Een man, Walter (Raymi Sambo) en een vrouw, Dolores (Ritzah Statia) hebben een ogenschijnlijk gelukkig huwelijk. De scheurtjes in hun huwelijk worden echter al snel zichtbaar, wanneer blijkt dat Walter een kind wenst, maar de Dolores – D voor intimi – hem dit dit niet lijkt te kunnen geven. Walter komt op een avond Anne Mae (Sabrina van Halderen) tegen in een salsa-club en zij krijgen een affaire. De affaire houdt aan, en op een gegeven moment raakt Anne Mae zwanger. De voorstelling duurt op dat moment zo’n 3 kwartier, en we hebben eigenlijk nog niet zo veel teruggezien van de zedenthriller beloftes van de brochure. Maar het laatste kwartier komt alles in een stroomversnelling: Dolores komt achter de affaire, en blijkt Anne Mae van vroeger te kennen. Dolores vertelt Walter een eng verhaal (thriller!) over de illegale abortus die zij vroeger heeft ondergaan, waardoor zij nu onvruchtbaar is. Anne Mae was aanwezig bij die abortus, maar bleek niet zo’n goede vriendin en liet haar op het moment van vruchtafdrijving in de steek. En nu doet Anne Mae het dus met haar man. Maar, Dolores heeft een oplossing. Het kind van Anne Mae en Walter, dat wordt (ook) haar kind. Oké, toegegeven, alleen in dit enkele feit zit een polygamisch tintje, voor de rest betreft het eigenlijk gewoon ordinair overspel. Heel lang kunnen we echter niet van deze polygamie genieten, want dan spoelen we vooruit, is het kind geboren en twee minuten later is het kind alweer vermoord door Dolores. Eind. Licht aan. Applaus, applaus.

Ik vind dit een vrij abrupt einde, maar Diederik haalt opgelucht adem. Voorstellingen van een uurtje, hij vindt ze heerlijk. Beneden drinken we nog een wijntje. Al snel wordt omgeroepen: “Dames en heren, de volgende 10 minuten kunt u genieten van een voorstelling van de Vurige Harten Club”. Diederik glundert opnieuw. Weer zo fijn, van tevoren weten hoe lang een voorstelling duurt. Veel krijgen we er echter niet van mee, want het geluid staat eigenlijk gewoon te zacht. Tenzij je misschien aan een tafeltje naast (of zelfs op) het podium zit.

Na de Vurige Harten Club evalueren Diederik en ik nog even het toneelstuk. Wat vonden we ervan? Goed toneelspel van alle acteurs. Sterke teksten, soms misschien iets te overdreven geacteerd. Vreemd dat het zo snel ging opeens; twee keer knipperen met je ogen en je miste de hele clou van het toneelstuk. Niet echt over polygamie dus, maar meer over overspel. Soms wat makkelijke theatertrucjes; als ik Diederik mag geloven is het dus echt te simpel om met verschillende kleuren licht verschillende scenes uit te beelden, de teksten en het toneelspel zouden voldoende moeten zijn. Maar alle kritiek ten spijt, was het gewoon een vermakelijk, zeer toegankelijk toneelstuk. Sommige situaties (zoals de echtelijke ruzietjes) zullen voor velen herkenbaar zijn. En hoewel van korte duur, werd het verhaal uiteindelijk toch nog spannend en beeldend verteld. Al helemaal nu het wereldwijd web mij zojuist weet te vertellen dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal…

Kortom, een aanrader. Helaas komt dit als mosterd na de maaltijd, want afgelopen zaterdag was de laatste voorstelling. Maar hou VIG in de gaten, er volgt vast meer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s