Opera in the park

Een park, een warme avond, een opera en een enthousiaste Diederik. Alle ingredienten waren er. Tot er ook een teleurgestelde Diederik was: die opera hè, dat was dus een opname, en die zou dus worden afgespeeld op een scherm…dus…

Ach, dit ging ons er niet van weerhouden om toch een bezoekje te brengen aan het Frankendael park in home-town-area-Oost. Nadat ik gesmolten treinsporen met bijbehorende ellende had getrotseerd, kon ik zo op het kleedje ploffen (of proppen, want ja, een warme avond en gratis vermaak leidt tot volle parken). Voor extra commentaar was ook allround guru mevrouw Olmez aanwezig.

De opname die werd getoond betrof Salomé, een opera van Richard Strauss uit 1905, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Oscar Wilde uit 1891. Deze editie (‘musical’ zou Diederik zeggen) werd opgevoerd door De Nationale Opera, onder regie van de wereldberoemde Ivo van Hove. Daniele Gatti, tevens chef-dirigent van het Concertgebouworkest, leidt het musicale gedeelte.

 

Voorafgaande aan de opera was Ivo himself nog even aan het woord. Ivo, een oude bekende van medewerkers van voormalig restaurant Stanislavski, deed ons even terug gaan in de tijd. Ja, een talentvolle man, nummer 2 in de NRC lijst van de meest prominente, vooruitstrevende, verfrissende en invloedrijke Nederlandse cultuurmakers (met Arnon Grunberg als nummer 1 en Martin Garrix als nummer 3). Maar die Ivo, zou hij ook wel eens lachen?

De opera vertelt het verhaal van Salomé, dochter van Herodias. Salomé is geïnteresseerd in Johannes de Doper, die door tetrarch Herodes is opgesloten in de kerker. Salomé wil Johannes telkens kussen, maar daar heeft de heilige Johannes geen zin in, en hij vervloekt haar. Herodes, stiefvader van Salomé, die stiekem een oogje heeft op zijn stiefdochter, vraagt haar tijdens een feest voor hem te dansen. In ruil daarvoor mag ze van hem verlangen wat ze wil, en op aandringen van haar moeder vraagt zijn om het hoofd van Johannes de Doper (Jokanaan). Na lang debat (“wil je niet liever een smaragd?”) krijgt ze wat ze wil en wordt Jokanaan gedood. Hierna volgt een sensuele scene, waarin Salomé over het bebloede lichaam van Johannes heen hangt en hem dan eindelijk gaat kussen.

Leuk weetje nog. Mocht je denken: waarom is die Johannes niet helemaal bebloed enzo, als hij zijn applaus in ontvangst neemt? Hij lag immers niet lang daarvoor als een kadaver in een bloedbadje, terwijl Salomé over hem heen kronkelt. Het antwoord: een body double. Net als in de film, maar dan in het echhie…

Hoewel het echt wel een mooi stuk was, waren we er niet helemaal bij. Misschien omdat (als ik voor mezelf spreek) opera toch niet helemaal mijn ding is. Of misschien toch stiekem omdat je met een fles wijn in het park ligt en je gewoon zachtjes kunt keuvelen (of instagrammen natuurlijk). Dat je, als je in de Stopera zou zijn geweest, dat je dan wel helemaal zou worden meegevoerd in het verhaal… De opera krijgt immers de meest lovende recensies!

Hoe dan ook, het was een gezellige en mooie avond. Volgend jaar weer! (Al check ik wel even van te voren de duur van de opera in kwestie, want die van vorig jaar duurde 3 uur en 15 minuten….)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s