I/II/III/IIII

Na ons enerverende bezoek aan het Cobra Museum van afgelopen zondag (lees de recensie hier) vonden Diederik en ik het tijd voor een snelle herkansing. Dus vol goede moed begaven wij ons op een ietwat druilerige dinsdagavond naar Osdorp voor de dansvoorstelling van Kris Verdonck: I/II/III/IV in de Meervaart. Zoals jullie wellicht weten (of niet, dat kunnen we je ook niet kwalijk nemen) ligt Osdorp echt heel ver buiten de ring. Dat gingen wij dus echt niet fietsen. Maar goed, die voorstelling begon dus al om 20.15u en als je daar de reistijd vanaf haalt, moet je dus om 17.00u al eten. Dus dachten wij: we eten gewoon wat in Osdorp. Op de website van de Meervaart is een mooie opsomming van lokale restaurants opgenomen, en daaruit kozen wij het Turkse restaurant Sahan. Is weer eens wat anders. En ik moet zeggen, ik heb echt lekker gegeten. Daar, in het blauwe licht van het aquarium met op de achtergrond een Spa Zuiver muziekje. Veel knoflook, dat wel. Maar knoflook is eigenlijk altijd wel goed.

Keurig op tijd sloten Diederik en ik aan in de rij om ons kaartje op te halen. Ik grapte nog: “Nee joh, dat is geen rij, dat zijn gewoon mensen die buiten staan te roken”, waarop de altijd gevatte Diederik antwoordde: “Roken mensen tegenwoordig in rijformatie?” Nee dus. Dat was dus echt de rij. En als snel werd het later en later en zo kwam het dat het al 20.15u was en er nog zeker 10 wachtenden voor ons waren. Paniek in de rij. Een opgewonde medewerkster riep: “Als je al een kaartje hebt kun je doorlopen!” Dat had dus niemand, en jammer genoeg ging er niet even een extra kassa open.

Afin, toen wij dan toch eindelijk in de zaal plaats konden nemen, bleek deze nog vrij leeg te zijn. En dat voor een reprise waarover vele lovende woorden zijn geschreven. Het licht ging uit en een spotlight verlichtte het podium. Langzaam verscheen een danseres ten tonele, in een trapezeconstructie hangend als een marionet. Minimalistische monotone pianomuziek begeleid deze ‘dans’. An sich was het beeld mooi, rustig en misschien zelfs een beetje mistroostig, omdat de danseres als een slappe pop in de machine hing en over het podium zweefde. Af en toe volgde er een gracieuze beweging, waardoor het toch nog een afwisselend geheel was. Maar die monotone pianomuziek van Stefaan Quix, dat vond ik persoonlijk echt de hel. Gewoon twee of drie, maar zeker geen vier tonen die elkaar maar bleven opvolgen. Horror. Maargoed, dat was pas deel I en er zou nog een deel II, III en IIII volgen, dus ik had nog hoop voor de rest van het stuk. Echter, al heen snel bleek dat II exact hetzelfde was als I, maar dan met twee danseressen en met dezelfde pianomuziek, maar dan in een ander register. En u raad het al, III was ook hetzelfde, maar dan met drie danseressen en een ander register. Nou, deel IIII hebben wij niet afgewacht, want dat kon ik psychisch niet aan. En met mij vele anderen trouwens ook niet, want meerdere mensen verlieten de zaal om zich naar de bar te spoeden voor het ‘pauzedrankje’.

Kijk voor een beter beeld vooral even op Youtube. Het is echt wel mooi gemaakt en opgevoerd hoor, maar je moet er wel tegen kunnen. Een filmpje van 53 seconde vond ik ook goed te doen, maar 90 minuten is dan toch weer een heel ander verhaal. Als het je ding is, ga dan zeker kijken. Ik hoop dat ze nog eens een voorstelling maken met gebruik van de trapezeconstructie, maar dan met iets meer beweging en mooiere muziek. Dan ben ik er zeker bij!

 

Foto: Alwin Poiana

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s